آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

“من به حاج احمد متوسلیان رای می دهم” را اگر در موتورهای جست و جوگر اینترنت، جست و جو کنی، اگر کامنت های این متن در وبلاگ “قطعه ۲۶″ را بخوانی، و اگر بازتاب نوشته را از طریق تلفن هایی که به روزنامه می شود، دنبال کنی، می بینی “اهل دل” استقبال کرده اند از دل نوشتی که اول هفته در “وطن امروز” چاپ شد. اینکه گفتم “اهل دل” منظورم “عقلا” هم بودند که من آنقدرها هم معتقد نیستم که “پای استدلالیون چوبین بود”. با این همه دیگر عزیزان را نمی دانم، اما آیا من واقعا در اسفندماه می خواهم در برگه رای خود نام حاج احمد متوسلیان را بنویسم؟! آیا من بنا دارم در انتخابات آتی مجلس، حتی ریاست جمهوری، خسته از جماعت نااهل، رای بدهم به آسمانی ترین اهالی جبهه و جنگ؟! آیا این کار قانونی است؟! آیا به صلاح است؟! آیا اصولا چنین ادعایی عملی است؟! اگر ممکن است، آیا باید ذکر هم بشود؟! آیا این کار درست است؟! آیا این کار از رای کاندیداهایی که از دیگران بهترند، یا کمتر، بدترند، به نفع جماعت مزور بی آبرو نمی کاهد؟! آیا رای دادن به شهدا در انتخابات، بازی کردن در زمین ضد انقلاب نیست؟! آیا غیر از این است؟! آیا خواسته شهدا از ما رای دادن به ایشان است، یا دنباله روی از راه ایشان؟! آیا رای به شهید مهم تر است، یا راه شهید؟! آیا رای دادن به شهدا نشانه سیاست ورزی توامان با بصیرت است؟! آیا یکی مثل من که می خواهد به حاج احمد متوسلیان رای بدهد، الفبای سیاست را نمی فهمد؟! آیا این “رای خاص” نماد حرکت دیگری است؟! آیا منظور از رای دادن به شهدا، نشانه گذاری است، یا فقط یک شعار؟! آیا قصد من از نوشتن آن دل نوشت، مشخصا رای دادن به حاج احمد است، یا متنبه کردن اهل سیاست، از اصول گرا گرفته تا اصلاح طلب؟! و از همه این اما و اگرها گذشته، به راستی، نظر رهبر عزیز و البته حکیم در این باره چیست؟! این را برای جماعتی گفتم که گمان می کنند ولایت پذیری یعنی اذن گرفتن از ولی امر حتی برای آب خوردن!… و اما چند نکته ای هست که بد نیست در میان بگذارم با شما عزیزان، اما خیال تان تخت! نه قصد دارم با این توضیحات، از کسی، مقامی، مسئولی، صاحب منصبی، رئیس قوه ای، بزرگی، کوچکی بابت متن “من به حاج احمد متوسلیان رای می دهم”، عذرخواهی کنم، که کم ترین حق سیاسی کارها آن بود که من نثارشان کردم، و نه حتی بنا دارم به قول معروف با گفتن این نکات، خراب کنم آن دل نوشت را که الحق قشنگ نوشتم. یعنی گذشته از اینکه به جا و به روز و به موقع بود، زیبا هم بود. زیبا نبود؟!… “در این بی کسی، این برهوت، در این شهر شلوغ، این همه دود، دغل و دروغ، همان بهتر که نیستی حاج احمد. اگر تو اسیر دشمنی، ما را دوست به اسارت برده است. همان بهتر که نیستی، و الا باید به اصول گرایان، اصول گرایی یاد می دادی، و می خواباندی در گوش آن منافق ملعونی که می خواست از “علی” عبور کند. همان بهتر که نیستی، و الا من باید به جای رای دادن به تو، یا در کنج زندان به ملاقاتت می آمدم یا در گوشه “ساسان”. سالار! اجازه دارم به تو بگویم کجایی بی معرفت؟!” الحق که سیلی زیبا و کشیده قشنگی بود متن “من به حاج احمد متوسلیان رای می دهم”، اما…

یک/ آنکه شنبه نوشتم، بازخوانی اش مرا یک سر برد به خاطره ای از دوران ماضی. این مقال، جان می دهد برای ذکرش. القصه! چند تا از صمیمی ترین هم رزمان پدرم در انتخابات مجلس یکی از همین سال ها، رای خود را به جای راست و چپ، تصمیم گرفتند به شهدا بدهند و همین کار را هم کردند. واقعا همین کار را کردند. خوب یا بد همین کار را کردند و من برگه رای شان را دیدم! راست و چپ، بی تعارف -شاید البته با اندکی اغماض!- هنوز هم سر و ته یک کرباس اند، ولو به اصول گرا یا اصلاح طلب تغییر نام داده باشند، من اما آن روز گله کردم به دوستان پدر که اگر خود شهدا بودند، حتما به خودشان رای نمی دادند، و می گشتند حتی المقدور بهترین را از میان همین جماعتی که هستند و مثل مور و ملخ، جلوی چشم ملت، رژه می روند، انتخاب کنند. یکی از آن جماعت، در جواب من گفت: حرفت را ما هم قبول داریم، اما رای ما بیش از آنکه یک رای باشد، یک اعتراض است. این برگه رای با این اسامی مقدس، زبان اعتراض ماست به برخی حضرات. این دوست پدر البته اسم برخی از این “برخی حضرات” را هم برد که من نمی برم! اینقدر عقل دارم که با کله نروم درون چاه! اما خوب یادم هست، باز هم در مقام جواب، درآمدم: اعتراض به چی؟ به کی؟ از رای خوبان، یا کمتر بدتران، کم کنی، که به چه چیزی و چه کسی مثلا اعتراض خودت را نشان بدهی؟! آن زمان البته هنوز واژه “بصیرت” نقل زبان ها نشده بود، مثل نقل و نبات، و الا پاسخ های مداوم من به دوستان پدر، مصداق بارز “بصیرت افزایی” بود! هر چیز که گفتند، پاسخی فراخور بحث حواله شان کردم، اما آخر سر یکی شان حرفی زد که من دیگر جوابی ندادم. یعنی جوابی نداشتم که بدهم. این دوست پدر گفت: حسین آقا! تو لحظه شهادت پدرت را اگر می دیدی، این همه با ما کل کل نمی کردی که چرا به امثال “بابااکبر” رای داده ایم. این دوست پدر، بعد از این جمله که گفت، جمله مهم تر، حکیمانه تر و در عین حال معماگونه تر و عجیب تری نثار من کرد و گفت: گاهی شاید بد نباشد که ما بر فرض مثال کار اشتباه کنیم، تا برخی حضرات، قدر یک عمر کار درست این ملت را بفهمند!

 دو/ حالا که من دستی بر قلم دارم، در تحلیل جمله آن روز دوست و هم رزم “بابااکبر” جمله دیگری می گویم: “گرفتن گوش علی القاعده کار درستی نیست، اما گاهی بهترین گوش واره، همین است”.

سه/ اینکه مردم ما همیشه در صحنه حاضرند، دلیل نمی شود که گاهی گوش برخی سیاست مداران جامعه را نگیرند. این نکته را هم مثل نکته بالا کوتاه و موجز نوشتم و نیاز به تطویل در آن نمی بینم.

 چهار/ نگاه کنید به سیاست مداران جامعه! از راست گرفته تا چپ، و از چپ گرفته تا جریان چپ اندرقیچی، جملگی می خواهند ابواب جمع خود را به بهارستان بفرستند، اما یک سئوال. آیا برای خامنه ای، آرایش سیاسی مجلس بعدی مهم تر است، یا فریضه ای به نام مشارکت بالای مردم؟! چرا برخی حضرات بر خلاف ولایت و توده ملت، شعاع دیدشان درازتر از نوک بینی شان نیست؟! چرا خیال می کنند اگر من و ما و حزب ما و دار و دسته ما نباشد، جمهوری اسلامی پاینده نمی ماند؟! چرا برخی آقایان، درست برعکس “آقا” و درست برعکس مردم، جمهوری اسلامی را فرع بر گروه و تشکیلات خود می دانند؟! منظورم اتفاقا در این باب، بیشتر حضرات اصول گراست، و الا اصلاح طلبان که با عرض معذرت از آقای فلانی، ول معطل اند! مردی با عبای شکلاتی این روزها وقتی حرف می زند، من فقط یک کلمه می گویم و آن کلمه چند کلمه ای این است: بله! یک کلام هم از چند تا نقطه چین!! از سیدخندان در فتنه ۸۸ اسرائیل حمایت کرد و امام ما چه زیبا گفت: “اسرائیل به دریا دست بزند، نجس می شود”. اینکه گفتم جمله من نیست، دقیقا “خط امام”، بلکه “دست خط امام” است. من بی تقصیرم!